Μέχρι στιγμής, οι έρευνες βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη. Ο πατέρας και η σύντροφός του τελούν υπό κράτηση στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης, ενώ αναμένονται κρίσιμα αποτελέσματα από τις επιστημονικές εξετάσεις, τις καταθέσεις μαρτύρων και τις τεχνικές αναλύσεις που θα βοηθήσουν τις Αρχές να διαπιστώσουν τι ακριβώς συνέβη τις τελευταίες ώρες πριν από τον θάνατο των δύο παιδιών.
Την ίδια στιγμή, μία άλλη αποκάλυψη προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στην κοινή γνώμη.
Ο ιδιοκτήτης του συγκροτήματος όπου διέμενε η οικογένεια δήλωσε δημόσια ότι είχε ζητήσει από τον πατέρα να αποχωρήσει από το διαμέρισμα, επειδή δεν επιθυμούσε παιδιά στο συγκρότημα κατοικιών. Σύμφωνα με όσα ο ίδιος ανέφερε, είχε μάλιστα δώσει συγκεκριμένο χρονικό περιθώριο στην οικογένεια για να εγκαταλείψει την κατοικία.
Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν εύλογη κοινωνική συζήτηση.
Όχι επειδή συνδέονται –μέχρι στιγμής– με τα αίτια της τραγωδίας. Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί και αποτελεί αποκλειστικά αντικείμενο της αστυνομικής και δικαστικής διερεύνησης.
Προκάλεσαν όμως ένα διαφορετικό, βαθύτερο ερώτημα.
Πότε τα παιδιά έγιναν... ανεπιθύμητα;
Σε μια χώρα που εδώ και χρόνια συζητά τη δημογραφική κρίση, την υπογεννητικότητα και την ανάγκη στήριξης της οικογένειας, η δημόσια παραδοχή ότι ένας ιδιοκτήτης δεν επιθυμούσε παιδιά στο συγκρότημά του δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο.
Ανεξάρτητα από τα δικαιώματα που έχει κάθε ιδιοκτήτης να διαχειρίζεται την περιουσία του σύμφωνα με τη νομοθεσία, η συγκεκριμένη τοποθέτηση αγγίζει ένα πολύ ευρύτερο κοινωνικό ζήτημα.
Τι κοινωνία οικοδομούμε όταν οι παιδικές φωνές θεωρούνται ενόχληση;
Όταν μια οικογένεια αισθάνεται ότι η παρουσία των παιδιών της μπορεί να αποτελέσει λόγο για να χάσει το σπίτι της;
Όταν η καθημερινότητα των παιδιών αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα αντί ως φυσικό μέρος της ζωής;
Αυτά είναι ερωτήματα που ξεπερνούν τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Η Δικαιοσύνη χρειάζεται χρόνο
Παρά τη συναισθηματική φόρτιση, οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί.
Η υπόθεση βρίσκεται ακόμη υπό διερεύνηση και οι Αρχές δεν έχουν ολοκληρώσει το έργο τους. Δεν γνωρίζουμε ακόμη όλα τα δεδομένα, ούτε τα ακριβή αίτια που οδήγησαν στην τραγωδία.
Η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να ζητά απαντήσεις.
Δεν έχει όμως το δικαίωμα να τις κατασκευάζει.
Οι ανακριτές, οι ιατροδικαστές, οι επιστήμονες και τελικά τα δικαστήρια είναι εκείνοι που θα κρίνουν τα πραγματικά περιστατικά και θα αποδώσουν, εφόσον προκύψουν, τις ευθύνες που αναλογούν.
Η μεγαλύτερη ευθύνη είναι να μάθουμε
Η τραγωδία της Ξυλοφάγου δεν πρέπει να περιοριστεί σε μία ακόμη υπόθεση που θα απασχολήσει την επικαιρότητα για λίγες ημέρες και στη συνέχεια θα ξεχαστεί.
Πρέπει να αποτελέσει αφορμή για έναν ουσιαστικό δημόσιο διάλογο.
Για την προστασία των παιδιών.
Για την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στις ευάλωτες οικογένειες.
Για τη στήριξη της γονεϊκότητας.
Και για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε όσους μεγαλώνουν παιδιά μέσα σε δύσκολες συνθήκες.
Μέχρι τότε, οφείλουμε να κρατήσουμε δύο σκέψεις ταυτόχρονα.
Η πρώτη είναι ότι οι δηλώσεις του ιδιοκτήτη γεννούν σοβαρό κοινωνικό προβληματισμό και δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες.
Η δεύτερη είναι ότι η τραγωδία εξακολουθεί να διερευνάται και οποιοδήποτε συμπέρασμα για τις αιτίες ή τις ευθύνες θα πρέπει να βασιστεί αποκλειστικά στα ευρήματα των Αρχών και στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης.
Γιατί τα δύο παιδιά αξίζουν κάτι περισσότερο από εικασίες. Αξίζουν την πλήρη αλήθεια.
Παντελίτσα Γιόκκα-Γραφείο Τύπου